wykład

Celem wykładu jest prezentacja wiedzy na temat możliwych konsekwencji doświadczeń traumatycznych w kontekście czynników podatności oraz aktualnych modeli rozumienia czynników powodujących rozwój zaburzeń po traumie w postaci PTSD, a także prezentacja form terapii o potwierdzonej naukowo skuteczności w pracy z tym zaburzeniem.

Zgodnie z obowiązującymi kryteriami diagnostycznymi DSM-5 i ICD-10/11 osoby które przeżyły doświadczenia o charakterze traumatycznym mogą rozwinąć zespół stresu pourazowego (PTSD).

Na wykładzie zostaną przedstawione dokładne kryteria diagnostyczne zespołu stresu pourazowego(PTSD) w kontekście praktycznych wskazówek dotyczących rozpoznawania zachowań dysfunkcyjnych po traumie w przypadku osób dotkniętych tym zaburzeniem.

Ponadto zostaną przedstawione metody terapii zgodne z wytycznymi WHO, NICE i APA dotyczące leczenia osób, które przeżyły doświadczenia o charakterze traumatycznym i rozwinęły zespół stresu pourazowego (PTSD).

Poparciem dla demokracji warto się zainteresować, ponieważ – wypadałoby przypuszczać – stanowi podstawowy psychospołeczny czynnik decydujący o powodzeniu samej demokracji. Trzeba jednak wiedzieć, że poparcie dla demokracji bywa rozumiane – i w konsekwencji badane– na wiele, nie zawsze powiązanych ze sobą, sposobów. Dlatego warto spróbować wniknąć w jego naturę.

W wykładzie, oprócz przeglądu rozmaitych podejść do interesującej nas problematyki, przedstawimy empirycznie zweryfikowaną koncepcję globalnego poparcia dla demokracji. Empiryczną podstawą naszych konkluzji będą wyniki podłużnych badań zrealizowanych na reprezentatywnej 2000-osobowej próbie dorosłych Polaków.

Wyniki analiz przekonują, że poparcie dla demokracji, jak można by się spodziewać, zależy m.in. od wykształcenia, wiedzy politycznej, realizmu, zaangażowania obywatelskiego, i in.

A co poparciu dla demokracji i w konsekwencji samej demokracji szkodzi? Przede wszystkim autorytaryzm, ale też konwencjonalna religijność i uprzedzenia (np. etniczne).

„Migranci”, „uchodźcy”, „cudzoziemcy” - to terminy coraz częściej spotykane w debatach publicznych. W dyskusjach pojawiają się również takie określenia jak wielokulturowość, integracja czy asymilacja. Te pojęcia nie zawsze są jednoznaczne. Bywa, że inaczej rozumieją je prawnicy, socjologowie czy politycy. Wykład ma na celu wyjaśnienie podstawowych pojęć związanych z badaniami migracyjnymi oraz pokazanie wyzwań definicyjnych, jakimi mierzą się migrantolodzy.

Po ciężkim okresie pandemicznym, przyszedł kolejny tragiczny dla ludzkości okres wojny. Sytuacja na wschodzie wpływa na każdego z nas, jedni mają rodzinę na Ukrainie, a drudzy codziennie spotykają się ze wschodnimi sąsiadami w pracy. Nieustannie napływające informacje o kolejnych działaniach wojennych generują w nas silne, negatywne emocje, takie jak strach czy złość. Towarzyszą temu liczne zmiany fizjologiczne, psychologiczne oraz behawioralne. Nasz organizm próbuje poradzić sobie z tym negatywnym stanem. Przeżywamy reakcje alarmowe oraz przystosowawcze. Niekiedy prowadzą one do reakcji wyczerpania, jednak jednostka stara się do nich nie dopuścić. Jest w stanie pokonać stres dzięki podejmowanym wysiłkom, które stale modyfikujemy po ocenie poznawczej tego co dzieje się wokół nas. Działania te mają na celu pokonanie wymagań stawianych człowiekowi, które wstępnie oceniane są przez jednostkę jako obciążające i przekraczające jej zasoby. Jedni działają zadaniowo szukając aktywnie informacji na temat tego w jaki sposób można rozwiązać wyzwania. Osoby bardziej emocjonalne zorientowane są na swoich osobistych przeżyciach oraz silnie rozmyślają o tym co mogłyby zrobić, jednak aktywnie nie podejmują tych działań. Są też osoby, które odsuwają od siebie myśli o problemie i angażują się w czynności zastępcze np. wzmożoną pracę czy naukę. WHO podkreśla, iż zdrowie to nie tylko brak fizycznej, widocznej choroby, a jest to stan pełnego dobrostanu społecznego zarówno fizycznego jak i psychicznego. Każdy z nas posiada zasoby zdrowia psychicznego. To elementy, które wspomagają nas w obronie przed czynnikami wywołującymi stres lub w walce jego pokonaniu. Są nimi na przykład: prężność psychiczna rozumiana jako zdolność elastycznego przystosowywania się do ciągle zmieniających się wymagań otoczenia, jak również poczucie własnej skuteczności to element dający jednostce przekonanie, że jest zdolna osiągnąć zamierzony cel.

Kiedy nasz znajomy ogląda memy kotów w internecie, zamiast przygotowywać szkolny projekt, możemy rzucić: „Nie pracuj tak ciężko!”. Jest to wypowiedź ironiczna, której kilkuletnie dziecko, znając sytuację, mogłoby nie zrozumieć. „Ciężko? Ale jak to ciężko? Czy praca tego pana dotyczy kotów w internecie?”.

Ironia werbalna jest ogólnie definiowana jako rodzaj wypowiedzi, w której istnieje różnica między zamierzonym a dosłownym znaczeniem tego, co się mówi (Garmendia, 2018, Grice, 1975). Ironia jest używana w około 8% wszystkich wypowiedzi w konwersacjach między znajomymi przez osoby anglojęzyczne mieszkające w USA (Gibbs, 2000). Użycie ironii jest częścią biegłości pragmatycznej i umiejętnością komunikacyjną. Skuteczne komunikowanie się jest ważne dla funkcjonowania w społeczeństwie. Ludzie są często oceniani w dużej mierze na podstawie zachowań komunikacyjnych. Jednak niewiele wiadomo na temat czynników, które mogą być związane z częstością używania ironii: dlaczego niektórzy używają ironii często, a inni nie? Czy istnieje związek między osobowością a używaniem ironii? Czy ironiści mają specyficzne poczucie humoru?

W wykładzie przedstawione zostaną również metody badania użycia ironii.

W wystąpieniu pokazane będą wstępne wyniki związane z czynnikami indywidualnymi i społeczno- kulturowych związanych z używaniem ironii werbalnej, pochodzące z projektu finansowanego przez Narodowe Centrum Nauki SONATA nr 2019/35/D/HS2/01005, przyznane Natalii Banasik-Jemielniak.

Klasa średnia pozostaje jednym z najważniejszych tematów polskiej sfery publicznej. Stawanie się klasą średnią w czasach transformacji było zarazem obietnicą i obowiązkiem. Klasa średnia miała żyć wedle wzorców nowoczesnego społeczeństwa – zorientowana na dobrobyt, status i konsumpcję. Miała też charakteryzować się pożądanymi w nowej, rynkowej gospodarce cechami – elastycznością i chęcią ciągłego podnoszenia kwalifikacji. Klasa średnia wpisała się w wyobrażenia współczesnej Polski jako siła społeczna: politycy walczą o jej głosy, media zabiegają o jej zainteresowanie, a banki oferują jej kredyt. Powtarzające się spory o klasę średnią w debacie publicznej pokazują jednak, że uczestnikom debaty trudno wskazać taką jej definicję, którą można uczynić wspólną.

Socjologia od dawna toczy spór o klasę średnią, pytając o jej granice, charakter, a nawet o to, czy klasa średnia w ogóle istnieje. Wykład będzie krótkim wprowadzeniem do tych sporów z licznymi nawiązaniami do współczesności. Czy da się z pożytkiem stosować tak wieloznaczne pojęcie?

Dyktatury wciąż mają się nieźle, a prawa człowieka łamane są nawet w państwach, które uważają się za demokracje. Obywatele, choć niezadowoleni z władzy, czują często, że niewiele mogą zrobić, że tylko przewrót zbrojny może przynieść efekty. Nic bardziej mylnego.

Historia i badania pokazują, że opór bez użycia przemocy jest skuteczniejszy niż walka zbrojna nawet przy zmianach reżimu. Przykładów nie brakuje na świecie: ruch Mahatmy Gandhiego w Indiach, walka z segregacją rasową w USA czy walka z apartheidem w RPA. W naszym regionie świetnymi przykładami była polska „Solidarność” czy rewolucja śpiewająca w państwach bałtyckich. W każdym przypadku mieliśmy do czynienia z obywatelami, którzy wyszli na ulice i powiedzieli władzy „nie”.

No dobrze, ale jak to zrobić? I czy teraz opór bez przemocy też mógłby być skuteczny? W Europie trwa wojna, więc czy obywatele mogą przyczynić się do jej zakończenia wojny albo zmiany władzy np. w Rosji i Białorusi? Jakie są narzędzia i metody oporu bez przemocy i w czym tkwi jego siła? Między innymi o tym porozmawiamy na spotkaniu, bo warto wiedzieć, jak się buntować.

Prelekcja dotyczyć będzie zjawiska pomagania, w oparciu o poprawne rozróżnienie różnego rodzaju zachowań pomocowych. Rozważone zostaną zagadnienia dotyczące wolontariatu – jego definicji oraz klasyfikacji. Największa uwaga poświęcona zostanie motywacji do pomagania. Pojawi się odpowiedź na pytanie „dlaczego (nie)pomagamy?” w oparciu o teorie prospołeczności i liczne przykłady. Omówione zostanie zjawisko altruizmu – czy jest on możliwy? Pojawią się treści dotyczące czynników hamujących lub wspierających akt bezinteresownej pomocy. Przedstawione zostaną przykłady działań wolontariackich w ostatnich miesiącach wraz z próbą określenia motywacji wolontariuszy do działania. Prelekcja pozwoli oszacować prawdopodobieństwo zaangażowania się w wolontariat w przyszłości i poznać własny sposób spostrzegania zjawiska pomocy innym. Słuchacze zapoznani zostaną z szeregiem wyjaśnień aktu udzielenia/nieudzielenia pomocy w różnych okolicznościach.

Czy w podręcznikach szkolnych pojawiają się osoby z niepełnosprawnościami? Czy poruszane są zagadnienia związane z niepełnosprawnością? Jeśli tak, to w jakich sytuacjach, rolach społecznych i kontekstach występują osoby z niepełnosprawnościami? Jakich określenia są stosowane w podręcznikach, aby nazwać i opisać niepełnosprawność? W jaki sposób osoby z niepełnosprawnościami obecne są na przedstawieniach wizualnych? To tylko niektóre z pytań, na które odpowiedzi pojawią się podczas wykładu „Lista (nie)obecności. Niepełnosprawność w podręcznikach szkolnych”. Zastanowimy się ponadto, z jakich założeń wynika dominujący sposób przedstawiania osób z niepełnosprawnościami i niepełnosprawności w podręcznikach oraz jakie są jego konsekwencje. Analizy i interpretacje prezentowane podczas wykładu są efektem projektu badawczego pod tym samym tytułem realizowanego w Collegium Civitas przez dr Martę Sałkowską, Magdę Szarotę, Magdalenę Kocejko oraz Angelikę Greniuk (projekt był dofinansowany przez PFRON).

Jedną z konsekwencji pandemii była popularyzacja różnych form pracy zdalnej. Wprawdzie w pierwszych tygodniach pandemii była rozwiązaniem narzuconym, szybko okazała się skuteczna i pożądana przez pracowników. Fakt, iż praca zdalna bywa najczęściej wykonywana w domu, powoduje, że splata się ona życiem pozazawodowym, wpływając na zmianę różnych jego aspektów. Proponowane wystąpienie zostanie poświęcone temu, jak krystalizujący się nowy model pracy oparty o elastyczne rozwiązania w sferze zawodowej wpływa na zmianę naszego życia, w tym priorytetów, nawyków, diety, czy spędzania wolnego czasu. Za podstawę empiryczną posłużą wyniki dwóch fal realizowanego w IFiS PAN od 2020 roku badania jakościowego, w ramach którego ponad stu uczestników (młodych dorosłych, rodziców oraz seniorów) raz w roku udziela wywiadów poświęconych przemianom w ich życiu.

Wir konfliktów obejmuje ludność cywilną niezależnie od jej woli. Ludzie ci cierpią bezpośrednio, odnosząc rany i ponosząc śmierć, narażeni na ataki na godność i nietykalność, ale i pośrednio: tracąc rodziny, patrząc na krzywdę dręczonych na ich oczach bliskich, żyjąc poniżej granicy ubóstwa, bez jakiejkolwiek pomocy.

Ataki na kobiety, definiowane jako: „każdy akt przemocy, bazujący na zróżnicowaniu płci, którego rezultatem lub prawdopodobnym rezultatem jest fizyczna, seksualna lub psychologiczna krzywda albo cierpienie, a także groźba takich ataków”, są powszechne podczas konfliktów zbrojnych. Wszelkie ataki na tle seksualnym na godność i nietykalność w większości społeczeństw wiążą się ze społeczną stygmatyzacją kobiet, które są ich ofiarami. Większość kobiet, które są ofiarami ataków na tle seksualnym, nie uzyskuje wystarczającej, bądź nie uzyskuje wcale pomocy medycznej.

Z grupy bezpośrednich ataków na dzieci jedne z największych szkód w ich rozwoju wyrządza pobór do wojska. Jest to masowo stosowana praktyka podczas konfliktów zbrojnych. Skutkiem czynnego udziału dzieci w konfliktach zbrojnych są liczne zgony, a także psychiczne oraz fizyczne okaleczenia, całkowicie zniekształcające psychikę dzieci i powodujące często nieumiejętność ich przystosowania się do życia w sytuacji innej niż konflikt zbrojny.

Poprawa sytuacji ludności cywilnej wymaga bardzo wielu działań, w tym skoordynowanych akcji obejmujących: promocję poszanowania praw człowieka (wynikających z prawa praw człowieka i prawa humanitarnego) oraz rządów prawa. Po nich powinny nastąpić intensywne działania prorozwojowe. Całości działań powinny towarzyszyć sankcje przeciwko państwom i rządom oraz jednostkom odpowiedzialnym za ataki na ludność cywilną, a także akcje ograniczające i redukujące proces zbrojeń.

Współcześnie obserwujemy dynamiczne zmiany w podejściu do rozumienia schizofrenii oraz w stosowaniu metod terapeutyczno-leczniczych. Zmianie uległa także definicja zdrowienia. To nie jest już tylko brak objawów schizofrenii, ale również odbudowanie wiary w siebie, poczucia sprawstwa, rozwój zasobów, aktywne uczestnictwo w procesie leczenia/zdrowienia i branie za nie odpowiedzialności. Rozwój środowiskowych systemów wsparcia w lokalnych społecznościach stworzył możliwość kontynuowania leczenia po hospitalizacjach, a także przyczynił się do zmiany spojrzenia na choroby psychiczne, jak na choroby takie jak inne. Jedną z konsekwencji tych zmian jest powstawanie pierwszych w Polsce grup samopomocowych tworzonych przez osoby z doświadczeniem kryzysu psychicznego. Dzięki ich działalności osoby po kryzysach psychicznych zaczęły zmieniać rolę z biernego pacjenta na aktywnego eksperta przez doświadczenie. Jedną z takich grup jest Grupa Wsparcia Osób z Doświadczeniem Kryzysu Psychicznego TROP. Kolejną konsekwencją zmiany wizerunku osób z doświadczeniem schizofrenii są zmiany w organizacji opieki psychiatrycznej w Polsce. W ostatnich latach wprowadzono kursy dla asystentów zdrowienia oraz doradców zdrowienia, czyli osób po kryzysach psychicznych. Osoby te są przygotowywane do podjęcia współpracy z zespołami medycznymi i terapeutycznymi w szpitalach psychiatrycznych, poradniach, zespołach leczenia środowiskowego czy środowiskowych systemach wsparcia. Osoby z doświadczeniem schizofrenii podejmując rolę eksperta przez doświadczenie, jako asystenta zdrowienia lub doradcy zdrowienia stają się partnerami profesjonalistów, członkami zespołów terapeutycznych, co potwierdza, że schizofrenia jest chorobą taką jak inne, z którą można godnie żyć, samorealizować się i wspierać innych.

Za każdą cyfrową narracją o śmierci i próbą jej “przeskoczenia” stoi jej twórca oraz “kod bezpieczeństwa”. Za każdą sztuczną inteligencją stoi intencja i potencja zbudowania systemu sybmisywnego. Wykład, jako wstęp otwierający dyskusję, stanowi próbę zbadania hipotezy, że pragnienie doświadczania życia przy cyfrowym wspieraniu jego psychosomatycznych aspektów wiedzie człowieka do wyzwolenia z dotychczasowych granic człowieczeństwa, do wciąż nieznanej jeszcze w skutkach nowej narracji człowieka cyfrowego, już nie jako całkowicie oddzielonego od innych indywiduów, ale jako elementu większego, zintegrowanego systemu, i jednym i drugim: transgresją. Można powiedzieć, że znajduje się on właśnie w procesie przejścia i otwierania nowych możliwości swojego istnienia, które oddalają wizję śmierci oraz obiecują mniejszy niepokój z nią związany. Konsekwencją transhumanizmu będzie więc przekroczenie człowieczeństwa, tak w sensie Ja, podmiotu jak i jednostki – zgodnie z socjologiczną koncepcją systemowo-sieciową – człowiek doświadcza zmiany na tle cielesnym, mentalnym i społeczno-kulturowym, co stanowi „ostateczne przeznaczenie Osobliwości i Wszechświata”, jak reasumuje Ray Kurzweil w Nadchodzi osobliwość.

*** Do prezentacji mogą zostać załączone krótkie relacje filmowe i zdjęciowe w języku angielskim – wszystkie zostaną wyjaśnione w języku polskim.

W 1922 roku, sto lat po odczytaniu pisma hieroglificznego, doszło do jednego z najsłynniejszych odkryć w dziejach archeologii: Brytyjczyk Howard Carter (1874–1939) wspierany przez 5. earla Carnarvonu (1868–1923) po latach poszukiwań odkrył grobowiec faraona Tutanchamona z XVIII dynastii. W ramach wykładu omówione zostaną okoliczności, w których doszło do tego niezwykłego odkrycia, oraz jego następstwa (w tym rzekoma „klątwa Tutanchamona”).

W początkowych tygodniach rosyjskiej inwazji w Ukrainie Polacy masowo ruszyli z pomocą ukraińskim uchodźcom. Jedni pomagali przekazując dary rzeczowe, inni przyjmując do siebie osoby uciekające przed wojną. Wielu z nas, w pierwszych tygodniach wojny odczuwało również lęk i niepokój. W obliczu inwazji u naszych sąsiadów zastanawialiśmy się czy przyszłość naszego narodu jest również zagrożona. Aby uchwycić w czasie ten bezprecedensowy moment przeprowadziliśmy badanie w którym trzykrotnie pytaliśmy Polaków co aktualnie myślą i czują w związku z wojną na Ukrainie. Czy postawy, emocje i zachowania Polaków zmieniały się w czasie? Czy sytuacja w Ukrainie doprowadziła do zbliżenia się obu narodów, czy może przeciwnie – wzrostu nastrojów antyuchodźczych i postrzeganych zagrożeń? Czy wspólna historia Polaków i Ukraińców bardziej ich zbliża czy może oddala? Na te i inne pytania postaramy się odpowiedzieć podczas wykładu.

Zapraszam Państwa na wykład o roli złości w codziennym życiu oraz roli złości u osób w depresji. Złość jest bardzo ważną emocją w naszym doświadczeniu ludzkim, a jednak jest kłopot z akceptacją przeżywania złości na poziomie społecznym i rodzinnym. Od dziecka jesteśmy uczeni, aby nie okazywać złości. Złość jest jedną z kluczowych emocji, które mogą stanowić o tym, że chcemy postawić granice jakiemuś zachowaniu, lub możemy mieć siłę motywacyjną do działania. Praca ze złością w terapii może pomóc w prewencji depresji i zaburzeń lękowych, a także może mieć ważne znaczenie w leczeniu już rozwiniętych zaburzeń emocjonalnych.

Wyniki moich badań pokazują, że wyższy poziom agresji ukierunkowanej do wewnątrz, a niższy poziom agresji ukierunkowanej na zewnątrz łączy się z większą ilością myśli samobójczych u osób w depresji. Wyższy poziom złości ukierunkowanej do wewnątrz łączy się również z większą ilością myśli o zrobieniu sobie krzywdy. Te wyniki wskazują na potencjalne możliwości pracy terapeutycznej z osobami w depresji, aby wzmocnić ich kompetencje w ukierunkowaniu złości na zewnątrz zamiast do wewnątrz.

Z kolei w zadaniu badającym skłonność do odpowiedzi agresywnej w wyniku prowokacji agresywnej od innej osoby, wyniki pokazały, że większa ilość odpowiedzi agresywnych u osób w depresji związana jest z niższą depresyjnością oraz niższą anhedonią w pomiarze kwestionariuszowym, a także z codziennym wyższym poziomem przeżywania szczęścia, a także niższą anhedonią i mniejszym poczuciem beznadziei w pomiarze dzienniczkowym.

Ten wynik z kolei pokazuje, że abyśmy mogli wskrzesić w sobie impuls agresywny, potrzebujemy czuć się w miarę dobrze w naszym codziennym życiu.

Zapraszam do dyskusji o tym, jak przeżywać złość w sposób bardziej świadomy.

W 1822 roku doszło do jednego z największych odkryć w historii nauki: francuski uczony Jean-François Champollion (1790–1832) odczytał pismo hieroglificzne. W tym roku obchodzimy 200. rocznicę tego niezwykłego wydarzenia – wykład przypomni więc historię badań nad hieroglifami oraz omówi życie i naukową działalność Champolliona, który wciąż stanowić może prawdziwy wzór do naśladowania dla naukowców i pasjonatów.

Długotrwała izolacja wywołana koniecznością zapobiegania rozprzestrzenianiu się wirusa ma niszczący wpływ na naszą kondycję psychiczną i więzy społeczne. W takich warunkach dobrze sprawdza się idea współzamieszkiwania. Współzamieszkiwanie to wspólnota składająca się z kilku, kilkunastu osób (młodszych i/lub starszych) dzielących ze sobą wspólne przestrzenie jak np. dziedziniec, podwórko lub kuchnia z przestrzenią dzienną.

W ramach wykładu zostanie podjęta dyskusja, jakie są możliwości wdrożenia idei współzamieszkiwania w polskich miastach i jakie znaczenie ma wprowadzanie zieleni osiedlowej i przestrzeni wspólnych.

Wykład będzie obejmować charakterystykę metod druku 3D oraz elektroprzędzenia wykorzystywanych w medycynie.  Wyjaśnione zostanie pojęcie jest inżynierii tkankowej oraz wskazane czym są i do czego służą trójwymiarowe podłoża komórkowe do regeneracji: więzadeł, kości, tkanki nerwowej oraz chrząstki. Uczestnicy będą mogli obejrzeć jeden z procesów tworzenia tego typu trójwymiarowych struktur polimerowych: elektroprzędzenie lub druk 3D jako wielofunkcyjnych metody produkcji struktur polimerowych. Metoda elektroprzędzenia pozwala na formowanie bardzo cienkich włókien z różnych materiałów polimerowych, w tym materiałów piezoelektrycznych mogących służyć do regeneracji tkanki nerwowej. Drukowanie 3D jest obecnie jedną z najczęściej wykorzystywanych technik wykorzystywanych do formowania struktur 3D o zadanej geometrii. Przestawimy najnowszą wiedzę dotyczącą drukowania organów, kości i protez.

 Zostaną również zaprezentowane badania materiałowe prowadzone w naszej pracowni niezbędne do charakterystyki implantowanych materiałów. Opowiemy o badaniach przedklinicznych prowadzonych w ramach projektu Bioligamed NCBiR, obejmującym badania przedkliniczne implantu do rekonstrukcji więzadła krzyżowego z substytutem regeneracji kości. Na koniec wykładu zostaną zaprezentowane wybrane dostępnie komercyjnie podłoża komórkowe do regeneracji tkanek.

Zostaną omówione następujące tematy: helisa Coxetera- Boerdijka, diament, grafit i grafen, związki aromatyczne, fulereny, nanorurki, defekty w nanorurkach, wzrost nanorurek, bryły platońskie i ich podobieństwo do wirusów.

 Nanorurki węglowe (/carbon nanotube/ –/CNT/ ) są odmianą alotropową węgla i stanowią twory pośrednie między kulistymi fulerenami i płaskimi arkuszami grafenu. Mogą powstawać poprzez zwinięcie takich arkuszy. Idealna, nieskończenie długa nanorurka ma budowę sieci sześciokątnej zawiniętej na powierzchni walca. W wierzchołkach sześciokątów znajdują się atomy węgla. Wszystkie nanorurki mają symetrię helisy o kącie zwinięcia danym przez dwie liczby całkowite  (/n/, /m/), które oznaczają sposób skręcenia rurki.

 Wzrost nanorurki zachodzi poprzez tworzenie w sieci sześciokątnej (6) dysklinacji, w postaci pięciokątów (5) lub siedmiokątów (7). Prawa ruchu są różne dla 5 i 7. W przypadku 5 dzieli się sąsiednia 6 na dwie 5, a pierwotna 5 zmienia się w 6. W przypadku 7 ona sama dzieli się na 5 i 6, skutkiem czego sąsiednia 6 staje się 7.

Występujące obecnie sytuacje kryzysowe oraz rozwój pracy zdalnej otworzyły nowy rozdział w relacji pracownik – pracodawca, ale także zmieniły preferencje zamieszkania wielu Polaków. Sytuacja ta może wpłynąć na wzrost atrakcyjności mniejszych ośrodków, zwłaszcza w strefach podmiejskich dużych miast, które oferują większe bezpieczeństwo w oparciu o lokalne społeczności i bliskie sąsiedztwo środowiska przyrodniczego, umożliwiając prowadzenie aktywności w większym zakresie niż w dużym, zatłoczonym mieście.

Podczas wykładu przedstawiona zostanie analiza komfortu zamieszkania w miastach strefy podmiejskiej Warszawy wraz z oceną bezpieczeństwa i jakości zamieszkania w badanych miastach. Jako efekt końcowy wskazane zostaną możliwe działania naprawcze, tak, aby strefa podmiejska rozwijała się w sposób zrównoważony.

Na wykładzie zostaną omówione podstawy techniki obliczeniowej zwanej analizą przedziałową oraz jej zastosowanie w obliczeniach komputerowych oraz do dowodzenia twierdzeń i testowania hipotez matematycznych takich jak:  problem Keplera, czyli jak pakować pomarańcze w skrzynkach, aby zmieścić ich jak najwięcej, stabilność Układu Słonecznego, czyli czy planety krążąc dookoła Słońca w przyszłości nie pozderzają się, czy wreszcie testy hipotezy Riemanna, wciąż hipotezy, nie twierdzenia, będącej jednym z najsłynniejszym nierozwiązanych problemów matematycznych.