Program - spotkania

Amerykańscy prezydenci zawsze budzą zainteresowanie świata lecz wszystkie poprzednie postaci zdają się blednąć przy obecnym mieszkańcu Białego Domu. Ze względu na nietuzinkowy sposób sprawowania władzy trudno o wyważone oceny 47-go prezydenta USA. W zależności od emocjonalnego stosunku do niego nazywany jest geniuszem bądź szaleńcem. O neutralne oceny na razie trudno.

Czy po pół roku urzędowania można się pokusić o jakieś refleksje, które nie będą głównie publicystycznymi ocenami stylu przywództwa Trumpa? Czy w jakikolwiek sposób jest on typowy? Czy jego biznesowe podejście do polityki pasuje do charakteru liberalnej demokracji? Czy chaos i zmienność mieszczą się w demokratycznym porządku instytucjonalnym? Czy egotystyczna autokreacja jest nową charyzmą? Czy nieskrywany populizm jest nieuniknioną reakcją na upadek autorytetów? Czy przywódca jest produktem kultury czy jej kreatorem? Czy Donald Trump jest LEKIEM na słabości współczesnej demokracji czy jej GRABARZEM?

Jeśli chcielibyście Państwo poszukać wspólnie odpowiedzi na te pytania to zapraszam na spotkanie. Przyjdźcie pełni oburzenia albo zachwytu ale pamiętajcie, że dyskusja w murach akademickich zobowiązuje do bycia gotowym do wysłuchania innych opinii.

W wystąpieniu, które będzie poświęcone obserwacji, diagnozie rozwoju polskich studiów trans, skorzystam z odniesień do obserwatorium meteorologicznego i latarni morskiej, aby przybliżyć najnowsze tendencje w tworzeniu literatury trans. W zakresie mapy tekstów skoncentrowanych na tematyce transpłciowości, przedstawię pięć jej odmian w celu z jednej strony ich orientacyjnego uporządkowania, z drugiej zaś wyeksponowania szerokiego wachlarza tekstów, w których transpłciowość ujmowana jest w „konwencjonalny” i niekonwencjonalny sposób.

Analizując, interpretując i problematyzując manifest Mai Heban Godność, proszę. O transpłciowości, gniewie i nadziei (2023), reportaże Piotra Jaconia Wiktoria. Transpłciowość to nie wszystko (2024), powieść fikcjonalną Julii Durzyńskiej Gdy słońce wypieka sny (2024), esej J. Szpilki Gorset, wstyd i kocie uszka. O transkobiecosci (2024) stworzę depeszę synoptyczną. W depeszy ujawnię w jaki sposób, za pomocą jakich środków artystycznych, organizacji tematycznej wszystkie wymienione teksty przełamują dominującą odmianę w prezentacji osoby trans, tematu pretranzycji i tranzycji – ciałopisania. Tutaj ważną rolę odegrają: poetyka wyważonego manifestu, przekierowanie tranzycji na boczny tor, teoretyczne, utekstowione rozpoznanie własnych pragnień, potrzeb. Zwrócę również uwagę na odważne odbrązowienie siebie jako aktywisty, na dokonanie demityzacji obrazu idealnego ojca.

Następnie zaproponuję koncepcję zrównoważonego rozwoju studiów trans. Przełożenie sygnałów świetlnych latarni morskiej na ideę lokowania studiów trans w polskim literaturoznawstwie ma na celu wysłanie znaku nawigacyjnego w zakresie badań nad podmiotem transpłciowym.

Koncepcja zrównoważonego rozwoju studiów trans powinna wybrzmieć, aby – dopiero co – kształtująca się w Polsce ich transdyscyplinarna forma dyskursu zachowała swój komparatystyczny i polifoniczny potencjał.

Otaczający nas świat zbudowany jest z atomów, a w centrum każdego z nich znajduje się jądro atomowe. Jądra te zbudowane są z protonów i neutronów – cząstek znanych wspólnie
jako nukleony. W trakcie wykładu przybliżę słuchaczom budowę protonu. Omówię, jakie cząstki elementarne wchodzą w jego skład oraz jak oddziaływania między nimi wpływają na
jego właściwości. Odpowiem też na fascynujące pytanie: skąd bierze się masa protonu?

Okazuje się bowiem, że waży on znacznie więcej niż tworzące go składniki. Wyjaśnię, jak to możliwe oraz co stanowi pozostałą część masy tej niezwykłej cząstki. Zrozumienie tego
zagadnienia pomaga zrozumieć, skąd bierze się masa materii we Wszechświecie. Wykład będzie zatem nie tylko podróżą w głąb protonu, ale też próbą wyjaśnienia fundamentalnych
mechanizmów rządzących naturą.

Reaktory wysokotemperaturowe HTGR to jedna z najbardziej obiecujących technologii jądrowych IV generacji. Dzięki chłodzeniu helem oraz możliwości pracy w temperaturach
nawet 950°C, reaktor pozwala na produkcję energii elektrycznej, ale przede wszystkim na szerokie zastosowanie w przemyśle – m.in. do wytwarzania wodoru, dostarczania ciepła
technologicznego czy komunalnego. Projekt reaktora HTGR opiera się na koncepcji inherentnego bezpieczeństwa, co oznacza, że nawet w przypadku utraty zasilania reaktor
pozostaje bezpieczny – samoczynnie wyłącza się bez interwencji operatora.

W Polsce na rozwój tej technologii zdecydowało się Narodowe Centrum Badań Jądrowych wraz z Japońską Agencją Energi Atomowej, opracowując projekt podstawowy reaktora
HTGR-POLA. Ten badawczy reaktor o mocy cieplnej 30 MW został zaprojektowany z myślą o bezpieczeństwie i elastycznej pracy w kogeneracji zgodnie z potrzebami polskiego
przemysłu. Może dostarczyć parę technologiczną o parametrach 13,8 MPa i 545°C, zastępując obecne jednostki wytwórcze.

Reaktor HTGR-POLA pełni trzy kluczowe funkcje: badawczą, edukacyjną i użytkową. Ma on służyć nie tylko jako demonstrator technologii HTGR, ale będzie wykorzystany do
przeprowadzenia testów w warunkach eksploatacyjnych oraz awaryjnych, będzie miejscem badań nad nowymi materiałami i komponentami oraz dostarczy wielu cennych danych do
walidacji modeli numerycznych i kodów obliczeniowych. Sam proces uzyskiwania pozwolenia na eksploatację reaktora HTGR-POLA będzie źródłem cennego doświadczenia i
danych, które ułatwią procedury dopuszczenia do eksploatacji przyszłych reaktorów komercyjnych.

Projekt HTGR-POLA wpisuje się w globalny trend rozwoju SMR oraz gospodarki  niskoemisyjnej. Może odegrać kluczową rolę w dekarbonizacji polskiego przemysłu i rynku
ciepła. To przykład, jak nowoczesna energetyka jądrowa może wspierać bezpieczną, zrównoważoną transformację energetyczną kraju.

W dobie teleskopów kosmicznych i ogromnych obserwatoriów naziemnych moglibyśmy pomyśleć, że niewiele już może nas w astronomii zaskoczyć. A jednak. Prawda jest taka, że
nie znamy dokładnie nawet najbliższej okolicy Drogi Mlecznej. Przez ograniczenia technologiczne galaktyki o małej jasności do tej pory umykały naszej uwadze. Najnowsze obserwacje wykazują jednak, że mogą one stanowić nawet 60% wszystkich galaktyk Wszechświata. Nazywamy je galaktykami o niskiej jasności powierzchniowej i dopiero zaczynamy je odkrywać.

W czasie wykładu pokażę ich najnowsze zdjęcia, opiszę jakie mają cechy i właściwości oraz opowiem jakich zaskakujących rzeczy dowiedzieliśmy się o nich w czasie badań w NCBJ.

Poprzez gry i zabawy edukacyjne, przygotowane przez doświadczony zespół żywieniowców, przedstawimy najważniejsze zasady zdrowego żywienia dzieci i młodzieży. W tym roku, szczególną uwagę skupimy na składnikach odżywczych istotnych dla dzieci i młodzieży do prawidłowego rozwoju mózgu, a także polepszenia ich koncentracji w nauce i zabawie.

W czasie spotkania przeniesiemy się na północ, a dokładnie w rejon Polskiej Stacji Polarnej Hornsund na Spitsbergenie. Najpierw obejrzymy film Kuby Witka "Gdy zniknie lód" na temat współczesnych badań oceanograficznych prowadzonych w fiordzie Hornsund. Potem porozmawiamy na temat procesów zachodzących na północnych plażach. Poznamy typy brzegów polarnych, zobaczymy, gdzie zmieniają się one najszybciej oraz jakie znaczenie w ich ochronie ma lód morski. Dowiemy się czym są procesy peryglacialne i paraglacjalne oraz przyjrzymy się nowoczesnym technikom monitorowania zmian na plażach. Spotkanie zakończy konkurs z nagrodami oraz Q&A.

Mocne strony charakteru to wartości, które wcielamy w życie, charakterystyki wyrażające się w naszych myślach, uczuciach i działaniach; takie, których realizowanie rozwija i nas i innych w sposób służący dobru społeczności. Ich stosowanie – w życiu osobistym, zawodowym, rodzinnym, społecznym – może przynieść nam szereg pozytywnych rezultatów: wyższy dobrostan, satysfakcję i więcej osiągnięć (małych i dużych); więcej pozytywnych doświadczeń i relacji; większe zaangażowanie, a także poczucie sensu. Czasem korzystamy z nich jednak niewystarczająco, a czasem – nadmiernie. Niekiedy tylko częściowo znamy i rozumiemy ich specyfikę.

W trakcie spotkania, uczestnicy będą mieli okazję dowiedzieć się o 24 mocnych stronach charakteru, poznają koncepcję złotego środka czyli optymalnego stosowania mocnych stron charakteru oraz będą mieli okazję poznać przykładowe sposoby rozwijania dwóch mocnych stron charakteru – miłości i zamiłowania do uczenia się. Spotkanie jest połączeniem wykładu i indywidualnych ćwiczeń pozwalających na dokonanie wglądu w siebie.

Coaching i psychoterapia to dwie formy, metody oddziaływań psychologicznych. Są pomiędzy nimi zarówno podobieństwa, jak i różnice. Warto jest je znać po to, żeby wybrać odpowiednią metodę oddziaływań psychologicznych w zależności od tego jakie mamy cele, potrzeby czy problemy.

Prezentacja będzie poświęcona zarówno opowiedzeniu o każdej z tych metod, przedstawieniu jej specyfiki, a także różnic w procesie i efektach, po to by było bardziej jasne, kiedy z której z tych metod działań psychologicznych warto skorzystać.

Każdy doświadcza zmian w swoim życiu. I niezależnie od tego czy zmiana przynosi korzyści, jest oceniana jako pozytywna czy negatywna, jest związana z wysiłkiem, stresem oraz negatywnymi konsekwencjami w postaci zwiększenia się negatywnych emocji. Wyniki badań dostarczają wiedzy i wskazówek w jaki sposób można ograniczyć negatywne skutki zmian oraz jak możemy wykorzystać je do rozwoju, mieć większy wpływ na nie, by zmiany mogły nam przynieść większym stopniu korzyści. Kiedy zmiana zachodzi w organizacji to jak przebiega, jak odbiorą ją ludzie zależy od liderów i tego na ile wspierająca jest organizacja. Okazuje się, że im wyższe kompetencje liderów, tym mniejszy negatywny odbiór zmian - i tych w pracy, organizacji, i tych w życiu osobistym.

Prezentacja będzie zatem poświęcona zrozumieniu tego, co dzieje się z ludźmi w trakcie kiedy doświadczają zmian i poznaniu czynników, które pozwalają ograniczyć negatywne skutki zmian, a wykorzystać zmianę do lepszej własnej przyszłości.

Warsztaty z pasożytami – nauka, która wciąga!

Czy kiedykolwiek zastanawiałeś się, jak wyglądają pasożyty pod mikroskopem? A może chcesz dowiedzieć się, jak unikać spotkania z kleszczem? Podczas festiwalu zapraszamy na wyjątkowe warsztaty prowadzone przez Koło Naukowe Parazytologii, które odkryją przed Tobą fascynujący (i trochę przerażający!) świat pasożytów.

W trakcie wydarzenia będziesz mógł zanurzyć się w mikroskopową rzeczywistość – obejrzysz autentyczne preparaty z larwami, jajami oraz dorosłymi formami pasożytów, zarówno tych znanych z lekcji biologii, jak i prawdziwych egzotycznych „dziwolągów”. Dowiesz się, które z nich zagrażają ludziom, a które naszym pupilom.

Na najmłodszych i nieco starszych uczestników czekają interaktywne gry i quizy – poznasz pasożyty w formie zabawy, odkryjesz, jak się przenoszą, jakie mają cykle życiowe i gdzie najłatwiej je spotkać (spoiler: nie tylko w lesie!). Jednym z głównych bohaterów będzie kleszcz – mały, ale groźny. Dowiesz się, jak wygląda z bliska, jak go bezpiecznie usunąć i – co najważniejsze – jak się przed nim skutecznie chronić.

Warsztaty mają charakter otwarty i są przeznaczone dla osób w każdym wieku – od ciekawskich przedszkolaków po dorosłych pasjonatów biologii. To świetna okazja, by z bliska poznać świat niewidoczny gołym okiem i zrozumieć, dlaczego parazytologia to nie tylko nauka, ale i misja.

Przyjdź i przekonaj się, że pasożyty mogą być... fascynujące!

Od kiedy ludzie ujarzmili ogień i zaczęli go używać jako znakomite źródło światła i ciepła, coraz mniej boimy się ciemności nocy a dzień wydłużamy niekiedy tak bardzo, że nie starcza nam czasu na sen – ale doba ma zawsze 24 godziny!

Obrót Ziemi wokół własnej osi sprawia, że dzień i noc następują po sobie z niezmienną regularnością, więc mieszkańcy naszej planety – od mikroorganizmów po człowieka – muszą posiadać mechanizmy zapewniające adaptację do tych zmian środowiska. Jest to zegar biologiczny, dla którego światło jest najważniejszym źródłem informacji. Jeśli jednak pojawia się w niewłaściwych porach i ilości, ma zły kierunek padania a także barwę i intensywność, wówczas mówimy o zanieczyszczeniu świetlnym. Niesie ono za sobą cały szereg komplikacji widocznych na różnych polach organizacji naszego życia, od astronomii po ekonomię, po drodze zakłócając funkcjonowanie ekosystemów a także fizjologię roślin i zwierząt oraz zdrowie ludzi. Co gorsza, zakres i intensywność zanieczyszczenia światłem z każdym rokiem wzrasta globalnie, co jest m.in. pochodną powszechnej urbanizacji, rozwoju przemysłu a także coraz gęstszej sieci dróg, których intensywnie oświetlane miejsca obsługi pasażerów są często zlokalizowane w terenach zalesionych, wprowadzając zakłócenia świetlne w tamtejsze ekosystemy.

Ponieważ światło nie zna granic, więc dociera również do naszych mieszkań, zakłócając zdrowy sen i sprzyjając rozwojowi chorób tzw. cywilizacyjnych. Tak przedstawiona sekwencja zdarzeń to skrót myślowy, bowiem pomija to działanie sztucznego światła w nocy (ALAN), które hamuje syntezę melatoniny, hormonu ciemności synchronizującego działanie zegara biologicznego. Ponadto – współczesny człowiek nie wyobraża sobie funkcjonowania bez permanentnie włączonych urządzeń elektronicznych, które towarzyszą mu także w nocy, a emitowane przez nie światło z dużą komponentą niebieskiego ma też istotny udział w zakłócaniu funkcji zegara biologicznego. To także prowadzi do desynchronizacji funkcji życiowych człowieka – i znowu pojawiają się choroby cywilizacyjne, u których podłoża leżą zakłócenia snu i jego jakości. Powinniśmy zatem dbać o ciemność nocy i starać się chronić nasz zegar biologiczny, do czego punktem wyjścia jest propagowanie wiedzy i świadomości tego, czym grozi niekontrolowana obecność ALAN.

Czy wiesz, że jeśli urodziłeś się po 1990 roku, masz realną szansę dożyć 90–100 lat? A może nawet dłużej. Tylko... co to oznacza dla Ciebie, dla mnie, dla nas wszystkich?

Starość już tu jest. Przestała być wyjątkowym losem „nielicznych” – staje się nową normą. Już dzisiaj co czwarty Polak jest w wieku powyżej 60 lat. A liczba ta stale rośnie. Mimo że statystyki mówią jasno, wielu z nas nadal woli ten temat omijać. Dlaczego? Bo starość budzi lęk. Kojarzy się z utratą, chorobą, samotnością. A przecież to może być zupełnie inna historia.

Ten wykład to zaproszenie do myślenia o starości nie jako o końcu, lecz jako o kolejnym bardzo ważnym etapie życia. Opowiem o tym, jak zmienia się nasze wyobrażenie starości w świecie popkultury i mediów, jak przedstawiani są seniorzy w serialach, reklamach i internecie, a jak naprawdę wygląda ich codzienność. Będą też historie z życia: inspirujące, zabawne i wzruszające – bo rozmawiałam z osobami, które pokazują, że starość to nie musi być czas rezygnacji, tylko być może nowego początku.

Zastanowimy się, czy „aktywne starzenie się” to recepta dla każdego, czy raczej kulturowa presja. Czy mamy prawo do starości w swoim tempie? I co zrobić, żeby ta przyszłość, która nas czeka, była dobra – nie tylko statystycznie.

To wykład dla wszystkich – niezależnie od wieku. Bo niezależnie od tego, czy masz 17, 37 czy 67 lat – starzenie się to temat, który Cię nie ominie. Ale może zamiast się go bać, warto go zrozumieć. A nawet... oswoić?

Inspirowana faktami symulacja rozprawy o czary, podczas której współczesna wiedza i standardy prawne zmierzą się z historycznymi przesądami.

Mumifikacja to jeden z najbardziej frapujących sposobów zachowania ciała po śmierci. Powszechnie kojarzona ze starożytnym Egiptem, praktykowana była także w innych częściach świata, między innymi w prekolumbijskim Peru.

W czasie wykładu zabierzemy Państwa w świat kosmoligii prekolumbijskich Andyjczyków. Przedstawimy jak ważnym elementem świata ówczesnych społeczności Andów był przodek i jak mocno ingerował w świat żywych. Zaprezentujemy w jaki sposób postępowano z ciałem zmarłego i jak najprawdopodobniej mógł wyglądać sam obrządek pogrzebowy.

Przedstawimy w jaki sposób interpretujemy znaleziska archeologiczne i informacje zapisane na zeszkieletowionych oraz zmumifikowanych ciałach zmarłych z dolin Barranca. Postaramy się przestawić jak ważnym jest podejmowanie tego rodzaju badań, szczególnie że archiwa jakimi są prekolumbijskie cmentarzyska nikną w zastraszającym tempie. Niszczone przez rozrastające się plantacje i fawele, a także zachłanność rabusiów grobów  ulegają stopniowej degradacji. Dla nas, archeologów i antropologów, nadal są jednak cennym świadectwem życia i śmierci sprzed hiszpańskiej inwazji.

Czy dwa razy cięższy pacjent potrzebuje podwójnej dawki leku? Na pierwszy rzut oka tak, ale okazuje się, że tak wcale nie jest. W ogólności pytanie brzmi: jak ilość energii zużywanej przez organizm (czyli metabolizm) zależy od masy? Historia tego zagadnienia jest fascynująca.

W latach 30-tych XX wieku szwajcarski biolog Max Kleiber sformułował odpowiednie prawo, wywnioskowane eksperymentalnie, ale przez dekady nikt nie umiał wytłumaczyć skąd ono się bierze. Dopiero w latach 90-tych zaproponowano matematyczny model używający fraktali, który tłumaczy skąd zaskakującą zależność w przyrodzie zwaną prawem Kleibera (szczegóły opowiem na wykładzie). A konsekwencje tego prawa idą dalej i tłumaczą m.in. jak zależy długość życia zwierząt od masy i dlaczego.

Jak podzielić tort pomiędzy dwie osoby, aby obie były zadowolone z otrzymanego kawałka? Znanym sposobem zapewniającym satysfakcjonujący obie osoby podział jest metoda ”ja kroję, ty wybierasz”.

A co zrobić, jeśli mamy podzielić tort pomiędzy trzy osoby? Znane są dość zagmatwane metody sprawiedliwego podziału tortu pomiędzy trzy osoby wymagające wielu cięć, czyli krojenia tortu na małe kawałeczki. Podczas mojego wykładu, używając lematu Spernera o kolorowaniu trójkąta, pokażę metodę podziału tortu w trzech cięciach zadawalającą wszystkie trzy osoby.

Wykład kierowany dla osób interesujących się modelami uczenia maszynowego i sztucznej inteligencji. Przedstawię podczas niego nowe wyniki dotyczące technik eksploracji i wyjaśniania złożonych modeli. Pojawią się też przykładowe rozwiązania dla zastosowań medycznych i zastosowań w branży kosmicznej.

Graficzne streszczenie wykładu znajduje się w komiksie:

https://bit.ly/3GXU4pw

Pracownicy ŚLCJ oprowadzą Państwa po Laboratorium. Będzie można zobaczyć „serce” Laboratorium – czyli cyklotron, oraz usłyszeć o tym jak działa ten akcelerator. Zwiedzić będzie można też halę eksperymentów – czyli miejsce, do którego docierają wiązki ciężkich jonów przyspieszone w cyklotronie i gdzie, wykorzystując różnego rodzaju układy detektorów, prowadzi się badania z fizyki jądrowej (i nie tylko).

Zwiedzanie laboratorium poprzedzone będzie pokazem filmu animowanego "Tajemniczy Świat Jąder Atomowych", który zabierze widza w podróż do mikroświata. Pokaże, jak odkryto istnienie jądra atomowego i jak badamy jego strukturę.

Czy memy mogą zastąpić podręczniki, a „złote kajdanki” pojawić się w słowniku ekonomicznym? Okazuje się, że tak – o ile potraktujemy język z należytą powagą… i odrobiną dystansu. W cyfrowym świecie język nie zna granic, ani tych geograficznych, ani tych formalnych. Uczy się go nie tylko w klasie, ale też na TikToku, w komentarzach pod filmami i wśród internetowych śmiesznych obrazków. I właśnie tam badacze języka rosyjskiego upatrują szansę na skuteczną edukację – z memami, slangiem i muzyką w roli głównej. Bo kto powiedział, że dydaktyka musi być śmiertelnie poważna?

Tymczasem w świecie terminów ekonomicznych też nie jest nudno – tam rycerze (biały i szary) walczą nie na miecze, a na fuzje i przejęcia, a złote kajdanki nie są biżuterią, lecz formą lojalności korporacyjnej. Te metafory, choć brzmią jak z gry RPG, są realnym wyzwaniem dla tłumaczy i leksykografów.

A co z językiem i płcią? No cóż – stereotyp mówi, że kobiety mówią więcej. A nauka? Mówi: „to zależy”. Badania pokazują, kto częściej przerywa, kto używa zdrobnień i czy mężczyźni rzeczywiście znają wszystkie części samochodu, a kobiety – wszystkie zasady gramatyczne. Odpowiedzi szukamy nie tylko w języku, ale i w mózgu, hormonach i… bajkach. Całość spina nowoczesna leksykografia – działka, która buduje słowniki na miarę XXI wieku. Zespoły międzynarodowe, webinary, burze mózgów i kawa w litrach – tak powstają narzędzia dla tłumaczy, uczniów i wszystkich, którzy próbują zrozumieć język w jego najdziwniejszych wcieleniach. A jeśli dodamy do tego analizę języka rosyjskich mediów – od wiadomości po satyrę polityczną – dostajemy pełen obraz tego, jak słowa wpływają na światopogląd, emocje i codzienną komunikację.

Spotkanie poświęcone prezentacji najważniejszych osiągnięć naukowych Instytutu Lingwistyki Stosowanej Uniwersytetu Warszawskiego. Celem jest przedstawienie ILS oraz promocja naszego dorobku badawczego, podkreślając nasze sukcesy w zakresie publikacji, projektów naukowych i grantów, popularyzacji badań oraz potencjału dydaktycznego. 

Współczesna ukrainistyka za granicą coraz wyraźniej przekracza granice tradycyjnej filologii, otwierając się na interdyscyplinarność. W programach studiów pojawiają się przedmioty łączące językoznawstwo z politologią i socjologią – nie z potrzeby mody, lecz z konieczności badawczej. Szczególną rolę odgrywają dziś politolingwistyka i socjolingwistyka, umożliwiające analizę współczesnych dyskursów publicznych: od wypowiedzi polityków po media i język debaty społecznej. Dzięki nim możliwe jest zrozumienie nie tylko słów, ale i intencji, mechanizmów wpływu, tożsamości kulturowej oraz ukrytej gry ideologicznej.

Z perspektywy badacza interdyscyplinarność staje się kluczem do opisu zjawisk takich jak polityka językowa, dominacja językowa czy dwujęzyczność – nie tylko w Ukrainie, ale i w kontekście globalnym. Lingwistyka polityczna to obszar moich badań od ponad dekady, co znalazło odzwierciedlenie w monografii Ukraiński dyskurs polityczny w latach 2010–2014, Warszawa 2016.

Tematyka ta przenika także dydaktykę na Uniwersytecie Warszawskim, inspirując studentów ukrainistyki i kierunków międzywydziałowych do własnych analiz. Znajduje kontynuację w ich pracach i projektach doktorantów SDNH UW. Młodzi badacze zajmują się dziś problematyką dot. języka wojny, wizerunku uchodźców w mediach, bilingwizmu ukraińsko-rosyjskiego i polityką językową w kontekście integracji europejskiej. To dowód na to, że lingwistyka polityczna nie jest już marginalną dziedziną – staje się soczewką, przez którą młode pokolenie badaczy obserwuje i rozumie współczesność.

Katedra Białorutenistyki została powołana do życia w 1956 roku. Inicjatorem utworzenia, organizatorem i wieloletnim kierownikiem Katedry była prof. dr hab. Antonina Obrębska-Jabłońska. Następnie Katedrą kierowali takie osobowości, jak prof. dr hab. Elżbieta Smułkowa, prof. dr hab. Aleksander Barszczewski, dr hab. Nina Barszczewska, prof. UW. Na przestrzeni wielu lat jednostka ta była jedyną uniwersytecką placówką dydaktyczno-naukową poza granicami Białorusi. Prezentacja ma na celu przybliżenie historii jednostki oraz prowadzonych przez nią badań.

Zapraszamy na niezwykłe warsztaty, które pozwolą Ci spojrzeć na grunt w zupełnie nowy sposób! Czy zastanawiałeś się kiedyś, jaką rolę odgrywa ziemia pod naszymi stopami w kształtowaniu środowiska, w którym żyjemy? Podczas tych zajęć dowiesz się, jak różne rodzaje gruntu wpływają na budownictwo, rolnictwo i ekosystemy.

Poznasz właściwości piasku, gliny i innych materiałów, które tworzą podłoże naszej planety. Zgłębisz procesy formowania się gruntów i ich struktury. Przeprowadzimy ciekawe eksperymenty, które pokażą, jak rozpoznać różne rodzaje gruntów oraz ich właściwości.

Te zajęcia są doskonałą okazją do zrozumienia, jak ważny jest grunt w naszym codziennym życiu oraz jak możemy go wykorzystać w sposób zrównoważony i efektywny. Przyjdź i odkryj, co się kryje pod stopami!