Międzynarodowa współpraca i dyplomacja naukowa - mechanizmy i pułapki

Nauka eksploduje – penetruje wciąż nowe obszary badań, prowadzących do wiedzy oraz osiągnięć teoretycznych i praktycznych, a także – zastosowań i źródeł refleksji. Powstają urządzenia dostarczające nowych danych i form społecznej interakcji. Rozszerza się sfera dociekliwej refleksji dotyczącej postrzeganych zjawisk i katalog pytań. Towarzyszy temu eksplozja kosztów, potrzeb i zagrożeń. Pokonanie tych barier wymaga międzynarodowej współpracy różnych kultur naukowych i skutecznej naukowej dyplomacji.

Termin dyplomacja naukowa robi karierę. Jest odmieniany przez przypadki w środowiskach akademickich na tyle często, że rodzą się pytania o istotę takiej dyplomacji. Oto tuzin takich przykładowych pytań.

Co to jest właściwie dyplomacja naukowa? Na czym polega?

Czy dyplomacja naukowa to łagodzenie różnic systemów naukowych?

A czy różnice między systemami badań to coś złego? Dlaczego?

Czy i dlaczego współpraca międzynarodowa jest ważna?

Czy współczesna współpraca międzynarodowa jest oparta o uniwersalne zasady?

A może są różne modele współpracy naukowej?

Jeśli modele współpracy są różne, to na jakiej mapie je ulokować/ klasyfikować?

A w ogóle to jakie są cele i działania opisane w takich modelach współpracy?

Czy istnieje międzynarodowa eksploatacja naukowa? Naukowy kolonializm?

Czy dyplomacja naukowa to lekarstwo, suplement, kostium, alibi czy modne hasło?

A może to działanie pozorne lub na odwrót - przykrywka dla eksploatacji?

Jak budować strategię współpracy i wspierać ją dyplomacją Naukową?

Merytoryczne komentarze do tych pytań będą przedmiotem wykładu profesora Tomasza Szapiro.

Profesor Tomasz Szapiro był przewodniczącym Komisji ds. Międzynarodowych Rady Naukowego Centrum Nauki oraz założycielem i przewodniczącym Komisji ds. Międzynarodowych w Radzie Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Jest byłym członkiem Prezydium Konferencji Rektorów Akademickich Szkół Polskich – uczestnikiem spotkań Komisji Międzynarodowej KRASP, także z Komisarzami Komisji Europejskiej oraz Radą i roboczymi zespołami European University Association. Jest pracownikiem Szkoły Głównej Handlowej, kierownikiem naukowego projektu Centrum Studiów Ukraińskich w SGH.