Program - spotkania

Białaczki to grupa śmiertelnych nowotworowych chorób krwi, w której poznawanie przyczyn splata się z wprowadzaniem i udoskonalaniem metod leczniczych. Zbombardowanie przez
Niemców konwoju amerykańskich okrętów, z których jeden przewoził gaz bojowy (iperyt azotowy) doprowadziło do odkrycia, że ten gaz w wersji płynnej może leczyć białaczki i to
zaczęło erę chemioterapii. Wybuchy jądrowe w Hiroshima i Nagasaki spowodowały u ofiar chorobę popromienną. Próby jej leczenia doprowadziły do odkrycia, że białaczkę można
wyleczyć przeszczepieniem szpiku. Odkrycie, że u myszy białaczkę mogą powodować wirusy doprowadziło do identyfikacji genów, których zmiany zwane mutacjami prowadziły do
rozwoju białaczek. To pozwoliło na szukanie antidotum na produkty tych zmian i umożliwiło odkrycie tzw. leków celowanych: celowanych w produkty tych genów. Pierwszym był imatinib.
Wiedza o tym, że mamy przeciwciała, które zwalczają drobnoustroje doprowadziła do wytwarzania przeciwciał przeciwko komórkom białaczkowym tzw. przeciwciał monoklonalnych, takich, jak rytuksymab, które dodatkowo można łączyć z innymi lekami i potęgować ich działanie. Wiedza tym, że mamy nie tylko przeciwciała ale też komórki odpornościowe zdolne zabijać chore komórki umożliwiła ich modyfikacje genetyczne tak, aby rozpoznawały i niszczyły komórki białaczkowe. Tak powstały komórki CAR-T. Postęp jest różny w odniesieniu do różnych rodzajów białaczek, ale coraz częściej osiągany jest skutek wymarzony, to jest wyleczenie. W innych przypadkach udaje się wydłużyć życie chorego bez wyleczenia o długie lata. Ciągle jednak potrzebne są nowe pomysły, aby pomóc także tym chorym, u których dotychczasowe metody zawodzą.

To zagadka fascynująca ludzi od początku cywilizacji. W najstarszych legendach Bogowie byli za to odpowiedzialni. 5000 lat później, po powstaniu nauk eksperymentalnych oprócz wyjaśnień nadprzyrodzonych pojawiła się teza, że powstanie życia jest procesem naturalnym i w odpowiednich warunkach może pojawić się wszędzie.

Reakcje chemiczne zachodzące w organizmach współczesnych zwierząt, roślin i bakterii są do siebie bardzo podobne i wszystkie one używają DNA do przechowywania informacji o tym jak zsyntetyzować potrzebne molekuły i jak zbudować całe organizmy. To wystarczający powód, aby przypuszczać, że wszyscy pochodzimy od wspólnego przodka nazwanego w literaturze LUCA (Last Universal Common Ancestor). Ale nawet najprostszy współcześnie żyjący organizm musi mieć około 500 genów, czyli jest bardzo skomplikowany. Według wybitnego astronoma Freda Hoyla spontaniczne powstanie życia na Ziemi jest mniej prawdopodobne niż złożenie Boeinga przez tornado wiejące nad wysypiskiem metalowych śmieci. Ale Hoyle popełnił błąd, bowiem nic w biologii nie ma sensu, jeśli jest rozpatrywane w oderwaniu od ewolucji. Ewolucyjne zmiany zachodzą bardzo powoli, a ich kierunek
jest całkowicie przypadkowy. Małe korzystne zmiany są zachowywane, a niekorzystne zanikają. Kumulacja drobnych zmian prowadzi, po eonach lat, do powstania złożonych struktur.

Próbując odgadnąć od jakich cząsteczek rozpoczęło się przed-życie musimy najpierw odpowiedzieć na pytanie: czym jest życie? Na to pytanie dał odpowiedź Erwin Schrödinger laureat Nagrody Nobla. Jego odpowiedź jest zaskakująca dla laików. Granicą pomiędzy reakcją chemiczną a układem mogącym być prekursorem życia jest zdolność do pochłaniania ujemnej entropii.

O tym jakie to mogły być molekuły i w jakich warunkach ewoluowały będzie treścią wykładu.

Popularyzacja nauki jest często mylona z edukacją, informacją naukową, jeszcze jedną formą medialnej rozrywki, a bardzo często po prostu lekceważona. Zapomina się, że w dziejach nauki, zajmowali się nią także najwięksi uczeni, by wymienić, tylko dla przykładu, w czasach nowożytnych Kopernika, Keplera, Galileusza, Śniadeckiego, Voltera, Diderota, d’Alamberta, Darwina, a w czasach najnowszych Einsteina, Schrödingera, Hoyle’a, Infelda, Watsona i Cricka, Faynmana, Steinhausa, Hawkinga i wielu, wielu innych. Wiedzę popularyzowali nie tylko uprawiający nauki ścisłe i przyrodnicze, ale też filozofowie, jak Tatarkiewicz, historycy, jak Braudel, Tazbir, Samsonowicz, językoznawcy, jak Doroszewski czy Miodek, psychologowie i psychiatrzy, jak Piaget czy Kępiński, socjologowie, jak Szacki, ekonomiści jak Keynes, Galbraight, historycy sztuki jak Vasari, Białostocki czy Gombrich. Ten zestaw nazwisk jest przypadkowy i bardzo niekompletny, można by go ciągnąć jeszcze bardzo, bardzo długo. 

Warto zastanowić się nad tym czym jest i czemu powinna służyć popularyzacja. W wielkim skrócie, powinna ona tłumaczyć „skąd wiemy, że wiemy”, że hipotezy, poglądy, teorie i twierdzenia nie są arbitralnymi sądami uczonych. Że wynikają z obserwacji, doświadczeń, metody logicznego wnioskowania, z przemyśleń, analiz, pamięci historycznej, porównań. 

W świecie medialnego zgiełku, demagogicznych twierdzeń, manipulacji, spiskowych teorii, rzetelna popularyzacja wiedzy powinna otwierać oczy, pomagać myśleć krytycznie, uodpornić się na informacyjne zniewolenie. Można wręcz powiedzieć, że popularyzacja powinna przyczyniać się do otwartego, odważnego, ale krytycznego patrzenia na świat, a to powinno sprzyjać wolności jednostek i utrwalaniu świadomości społecznej, bez której nie może być mowy o demokracji. 

Popularyzacja nauki może też pomóc świadomym ludziom w poszukiwaniu godziwej intelektualnej rozrywki, otwierając im widok na rzeczy piękne i ciekawe.

Polska Szkoła Matematyczna, z manifestem Zygmunta Janiszewskiego jako punktem wyjścia i rokiem 1939 jako punktem załamania swej historii w dwudzielstoleciu międzywojennym, stanowi wg. mnie do dziś największy zespołowy sukces nauki uprawianej w Polsce. Był on oparty na kilku czynnikach: (1) uznaniu opieki nad młodymi utalentowanymi ludźmi za kluczowe zadanie i powinność środowiska, (2) akceptacji ambicji jako warunku uczestnictwa w nauce, przy jednoczesnej gotowości do podjęcia konkurencji z innymi w świecie, (3) pracy zespołowej i koncentracji sił na wybranych kierunkach badań i grupach problemów, (4) pewnym wsparciu państwa (np. przy wydawaniu czasopism). Efekty tego sukcesu obejmują zarówno osiągnięcia teoretyczne (o wielu z nich można opowiedzieć w sposób popularny - pokażę przykłady), jak i nowatorskie zastosowania matematyki.

Zamierzam opowiedzieć (bardziej w duchu pozytywistycznym niż romantycznym) o tej pouczającej historii, a także o jej długofalowym, nieoczywistym wpływie na powojenną matematykę uprawianą w Polsce i nie tylko. Będę bronił prostej tezy: co najmniej od 1989 roku Polska jako państwo nie ma spójnej, długofalowej polityki naukowej; tymczasem historia uczy, że mogłaby ją mieć mniejszym kosztem, niż się wydaje. Na braku tej polityki tracimy wszyscy, m.in. eksportując naukowe talenty za darmo w świat.

Internet, jak każde medium podstawowe w kulturze ludzkiej (wcześniej: mowa, pismo, druk) nie jest tylko narzędziem technicznym, lecz również czynnikiem/aktantem antropologicznym. Ta jego właściwość współcześnie jest negliżowana i przemilczana, a cała gigantyczna, globalna propaganda handlowa, będąca właściwie perfidną reklamą kwestię internetu oraz sztucznej inteligencji, redukuje do ich sprawności technicznej. Zapewne w całym świecie istnieje niezliczona ilość instrukcji obsługi
technicznej komputerów, internetu oraz AI, ale nie ma żadnego podręcznika wychowania do tego nowego świata medialnego. 

Dokonam krótkiego przeglądu historycznego, kierowanego pytaniem - jak antropologicznie działały wcześniejsze systemy komunikacji: mowa w mezolicie, pismo w Grecji klasycznej, druk w renesansowej Europie, aby brak działania tego ludzkiego czynnika we współczesnej rewolucji komunikacyjnej unaocznić.

Zakończę przykładem współczesnym, sławną akcją Łatwoganga, aby konieczność takiego współgrania podmiotu człowieczego z obecnymi możliwościami technicznymi
w celu uzyskania niewątpliwego dobra unaocznić.

Esej pod powyższym tytułem jest napisany, będę do niego sięgał, ale fragmenty przedstawię żywym słowem, a nie odczytywaniem.

Debata będzie o szeroko rozumianym dziedzictwie Jerzego Giedroycia i paryskiej "Kultury", a więc tego, czy i na ile wizje polskości wypracowywane w „Kulturze” mogą być dla nas dzisiaj inspirujące (zarówno w wymiarze politycznym, a przede wszystkim kulturowym i literackim). Rok 2026 jest dobrym czasem do podjęcia takiej debaty z powodu przypadających w tym roku ważnych rocznic związanych z „Kulturą”: 80-lecie powstania Instytutu Literackiego, 120 rocznica urodzin Jerzego Giedroycia, 130 rocznica urodzin Józefa Czapskiego, 120 rocznica urodzin i 50 rocznica śmierci Juliusza Mieroszewskiego.

Dzisiaj, w obliczu przemian sytuacji geopolitycznej w jakiej znalazła się Polska, a także wewnętrznych dyskusji i sporów dotyczących patriotyzmu i wzorców polskości, taka debata jest nam bardzo potrzebna. Juliusz Mieroszewski, najważniejszy publicysta „Kultury”, pisał o tym, że trzeba „Polskę ciągle wymyślać na nowo!”. Jerzy Giedroyc i jego współpracownicy realizowali to zadanie na co dzień. Przypisując istotną rolę wiedzy i pamięci o przeszłości (Giedroyc redagował przez wiele lat nie tylko „Kulturę”, ale też „Zeszyty Historyczne”), byli nastawieni na przyszłość. Realizm i krytycyzm wobec postaw z przeszłości oraz sytuacji bieżącej łączyli z wizjami Polski i polskości, których wypracowywanie czynili swoim zadaniem. Choć Giedroyc podkreślał polityczne znaczenie swojego pisma, to nie przypadkiem posłużył się tytułem „Kultura” i zgromadził wokół siebie wybitnych publicystów, eseistów i pisarzy, takich jak, oprócz Juliusza Mieroszewskiego, m.in. Józef Czapski, Gustaw Herling-Grudziński, Konstanty Jeleński, Andrzej Bobkowski, Czesław Miłosz, Witold Gombrowicz, Zygmunt Haupt, Leopold Unger czy Bohdan Osadczuk. Dzisiaj ich teksty warte są wciąż nowego odczytywania.

Nasza debata nie będzie zatem debatą tylko rocznicową, dotyczącą historycznych zagadnień związanych z "Kulturą" paryską, ale będzie uwzględniać przede wszystkim kontekst współczesny (Polska w zjednoczonej Europy, wojna w Ukrainie, relacje Polski z sąsiadami, kulturowe i literackie wzorce polskości w XXI wieku). Będziemy debatować o tym, czy wizje polskości, polskiej literatury i kultury, wypracowywane w "Kulturze", mogą być dzisiaj dla nas aktualne. A także o tym, na ile sama postawa Redaktora (jego codzienna praca, nieustanna wymiana listów z setkami korespondentów) oraz jego najbliższych współpracowników (przede wszystkim Zofii i Zygmunta Hertzów) może być dla nas dzisiaj inspirująca.

Brainrot to określenie oznaczające internetowe treści, które są tworzone bez istotnego celu, niemające większego znaczenia i sensu. To jak śmieciowe jedzenie, którym karmią się użytkownicy portali społecznościowych, nie zdając sobie sprawy z tego, jaki to ma wpływ na ich kondycję psychiczną i fizyczną oraz na ich funkcjonowanie w społeczeństwie.

Serial „Dojrzewanie” spowodował w ubiegłym roku poważną dyskusję na temat wpływu świata cyfrowego na młodzież, raport „Internet dzieci” Instytutu Cyfrowego Obywatelstwa w Polsce dostarczył zaś twarde dane. Pojawiła się też popularnonaukowa książka Jonathana Haidta „Niespokojne pokolenie”. Są już też dostępne badania, które mówią o negatywnych skutkach zbyt długiego i intensywnego przebywania w sieci dorosłych. Oraz o tym, jak łatwo za ich pomocą dezinformować, oszukiwać i prowokować do zachowań w „realu” nieakceptowalnych.

Jaki obraz siebie samych i rzeczywistości widzą bywalcy social mediów? Czy do umieszczanych tam treści rzeczywiście pasuje jedynie slangowe określenie „gnicie mózgu”? A może jednak niosą jakąś wiedzę?

O tym m.in. rozmawiać będziemy z zaproszonymi naukowcami. Zapytamy ich także, co sądzą o obecności instytucji naukowych i badaczy w portalach społecznościowych, np. na TikToku. Czy ona może coś wnieść lub zmienić?

Tworzywa sztuczne („plastiki”) stanowią ważne składniki użytkowe współczesnej cywilizacji ludzkiej. Większość z nich ma strukturę polimerów tj. powtarzających się połączonych ze sobą podjednostek o różnej długości. Wiele jest tworami ropopochodnymi, co jest istotne w dobie, gdy zasoby paliw kopalnych się wyczerpują. Część z nich naśladuje materiały naturalne (np. poliamidy – białka), lecz część jest unikatowym wytworem człowieka (np. teflon ®).

Są użyteczne w niemal każdej dziedzinie życia i technologii. Równocześnie, narasta zanieczyszczenie środowiska powiązane m.in. z odpadami „plastikowymi” i wprowadzane są regulacje mające zmniejszyć ilość użytkowanych tworzyw sztucznych oraz zwiększyć ich recycling.

Planowana debata gromadzi panelistów reprezentujących nauki chemiczne, przemysł wielkotonażowy oraz administrację rządową z działu gospodarki odpadami MKiŚ. Celem rozmowy jest rzetelna prowadzona językiem popularno-naukowym dyskusja nt. korzyści i zagrożeń związanych z użytkowaniem polimerów, a także sposobów zminimalizowania strat dla środowiska naturalnego związanych z odpadami „plastikowymi”.

Paneliści:

Dr hab. inż. Andrzej Plichta, prof. PW

Mgr Joanna Darska - Zastępca Dyrektora, Dep. Gospodarki Odpadami, MKiŚ

Mgr. inż. Tomasz Malinowski - Grupa Azoty

Prowadzący: prof. dr hab. Wojciech Grochala

Uczelnia to nie tylko nazwa, gmachy i wykłady, o tym, czym jest dziś decyduje również historia, która przez pokolenia budowała jej tożsamość. Politechnika Warszawska należy do grona uczelni, które z powodzeniem łączą nowoczesność i innowacyjność z poszanowaniem tradycji akademickiej.

Podczas spotkania Dyrektor Muzeum PW przybliży uczestnikom dzieje Uczelni. Wykład rozpocznie się od przedstawienia roli Stanisława Staszica w rozwoju szkolnictwa technicznego oraz jego starań, które doprowadziły do powstania Szkoły Przygotowawczej do Instytutu Politechnicznego. Szkoły, z której wywodzi się dzisiejsza Politechnika Warszawska.

Po wykładzie odbędzie się oprowadzanie, podczas którego będzie można poznać kampus Politechniki Warszawskiej, w tym imponujący Gmach Główny wraz z jego historią. Podczas oprowadzania uczestnicy poznają najważniejsze wydarzenia, postacie i idee, które na przestrzeni dwóch stuleci kształtowały Politechnikę Warszawską i jej pozycję jako jednej z najważniejszych uczelni technicznych w Polsce.

Oprowadzanie zostanie wzbogacone o archiwalne fotografie oraz opowieść o życiu akademickim i codzienności studentów różnych epok.

Na zakończenie odwiedzimy Muzeum Politechniki Warszawskiej, gdzie prezentowana jest wystawa „200 lat Politechniki Warszawskiej”. Zgromadzone na niej artefakty, dokumenty i pamiątki pozwalają lepiej poznać historię Uczelni oraz ludzi, którzy tworzyli ją na przestrzeni dwóch wieków.

Katarzyna Dąbkowska i Dagmara Bożek, autorki pierwszej biografii Henryka Arctowskiego (1871–1958), polarnika, geofizyka i dyplomaty naukowego, zaproszą czytelników i  uczestników spotkania do wspólnej podróży razem ze swoim bohaterem przez epoki, kontynenty, XIX i XX wiek. 
Opowiedzą, jak powstawała opowieść, która nie jest zbiorem publikacji naukowych i konferencyjnych, ale barwną opowieścią o życiu Henryka, którą w niektórych momentach przyszło rekonstruować na podstawie materiałów nieznanych szerszemu gronu odbiorców.

Celem autorek było przypomnienie niezwykłego życiorysu człowieka, który był świadkiem powstawania kinematografu, wieży Eiffla, budowy biblioteki w Nowym Jorku, Obserwatorium
Astronomicznego Mount Wilson w USA. Na gruncie polskim Arctowski był pionierem i inicjatorem, np. Aeroklubu Lwowskiego czy budowy obserwatorium meteorologicznego na Kasprowym Wierchu. 
Miał w życiu trzy miłości, które można wymienić w kolejności nieprzypadkowej: Nauka, Polska, Żona Jane. Wierzył, że postęp jest możliwy tylko dzięki prawdzie, a tę prawdę niosła nauka. Był pacyfistą i idealistą, który do końca pozostał wierny swoim wartościom.

Za swoje zasługi i marzenia o polskim udziale w badaniach polarnych Henryk Arctowski został uhonorowany w szczególny sposób: jego imię nosi Polska Stacja Antarktyczna na Wyspie Króla Jerzego w Antarktyce Zachodniej oraz okręt hydrograficzny ORP Arctowski, należący do Marynarki Wojennej, który w swojej historii brał udział w polarnych rejsach.

Jego biografia natomiast została uhonorowana Nagrodą Złotej Róży za najlepszą książkę popularnonaukową 2025 roku.

Wybuchowa chemia – czy można okiełznać ogromną energię zamkniętą w kilku gramach substancji? Dlaczego jedne materiały spalają się powoli, a inne reagują z prędkością kilku kilometrów na sekundę? Jak to możliwe, że ta sama chemia, która pozwala wynosić rakiety w kosmos, znajduje zastosowanie w ratownictwie, górnictwie, motoryzacji czy nowoczesnym przemyśle? 

Podczas wykładu wyruszymy w podróż do świata materiałów wysokoenergetycznych – substancji, które od ponad stu lat zmieniają oblicze technologii i nauki. Poznamy podstawowe mechanizmy odpowiedzialne za gwałtowne uwalnianie energii oraz dowiemy się, czym różnią się spalanie, deflagracja i detonacja. Odkryjemy, dlaczego niektóre związki chemiczne pozostają stabilne przez dziesiątki lat, a w odpowiednich warunkach potrafią w ułamku sekundy uwolnić olbrzymie ilości energii.

Przyjrzymy się materiałom napędowym wykorzystywanym w amunicji i silnikach rakietowych. Zastanowimy się, dlaczego bez chemii związków wysokoenergetycznych nie byłoby współczesnej eksploracji kosmosu. Pokażę również, jak wiedza o procesach energetycznych przekłada się na bezpieczeństwo – od samochodowych poduszek powietrznych, przez systemy ratownicze, po zastosowania przemysłowe. Nie zabraknie odpowiedzi na pytania, skąd biorą się kolory fajerwerków, dlaczego nie każdy wybuch wygląda tak samo i czy
hollywoodzkie eksplozje mają cokolwiek wspólnego z rzeczywistością.

Wykład pozwoli oddzielić fakty od mitów i pokaże, że „wybuchowa chemia” to przede wszystkim precyzyjna nauka o kontrolowaniu energii. Za spektakularnymi efektami
kryją się prawa chemii, fizyki i inżynierii, a współczesne badania koncentrują się nie tylko na zwiększaniu osiągów materiałów wysokoenergetycznych, ale także na poprawie ich bezpieczeństwa i ograniczaniu wpływu na środowisko.

Podczas wykładu pokażę, jak chemicy i inżynierowie projektują materiały wysokoenergetyczne oraz dlaczego bez nich nie byłoby ani współczesnych rakiet, ani wielu technologii, z których korzystamy na co dzień. 

Czy nauka może zaskakiwać, bawić i inspirować jednocześnie? Przekonaj się podczas jubileuszowej, 5. edycji Festiwalu Młodych Inżynierów. Z okazji 200-lecia Politechniki Warszawskiej przygotowaliśmy coś szczególnego – aż dwie odsłony FMI: Północną i Południową. To niepowtarzalna okazja, by zajrzeć do świata inżynierii, nowych technologii i nauk ścisłych oraz odkryć, jak fascynujące zjawiska kryją się za rozwiązaniami, z których korzystamy każdego dnia.

Na odwiedzających czekać będą interaktywne stanowiska przygotowane przez studentów, doktorantów i naukowców. Będzie można samodzielnie eksperymentować, podejmować
inżynierskie wyzwania, uczestniczyć w warsztatach, obserwować widowiskowe pokazy i rozmawiać z ludźmi, którzy z pasją tworzą technologie przyszłości.

Nie znajdziesz tu długich wykładów ani trudnej teorii. FMI to nauka, której można dotknąć, sprawdzić i doświadczyć. To miejsce, gdzie ciekawość zamienia się w odkrywanie, a zabawa prowadzi do zdobywania wiedzy. Niezależnie od wieku – każdy znajdzie coś dla siebie: od najmłodszych odkrywców po dorosłych pasjonatów nauki i techniki.

Przyjdź, eksperymentuj, zadawaj pytania, odkrywaj i daj się zainspirować. Niezależnie od tego, czy marzysz o budowaniu robotów, fascynują Cię kosmos, chemiczne reakcje,  nowoczesne materiały czy zagadki matematyczne – podczas Festiwalu Młodych Inżynierów nauka pokaże Ci swoje najbardziej ekscytujące oblicze.

Podejmij wyzwanie młodego inżyniera! Odwiedź obie odsłony Festiwalu Młodych Inżynierów – Północną i Południową – wykonaj misję i jeśli znajdziesz się w gronie pierwszych 200 uczestników, czeka na Ciebie specjalny inżynierski prezent przygotowany z okazji 200-lecia Politechniki Warszawskiej i 5. edycji FMI.

Bieżące informacje oraz opis atrakcji znajdziesz na wim.pw.edu.pl/fmi

FMI Południe tworzą Wydziały: Inżynierii Materiałowej, Inżynierii Chemicznej i Procesowej, Mechaniczny Technologiczny, Mechatroniki oraz Zarządzania. 

Z okazji 105-lecia Wydziału Geodezji i Kartografii oraz 200-lecia Politechniki Warszawskiej zapraszamy na wyjątkowy, jubileuszowy Dzień z Wydziałem GiK. Wydarzenie odbywać się będzie w niedzielę 20 września w Dużej Auli PW w godzinach 10:00-15:00. Serdecznie zapraszamy na otwarte pokazy, które przeniosą Cię w fascynujący świat technologii i badań! W programie m.in.:

• wystawa sprzętów geodezyjnych – sprawdź jak mierzono dawniej, a jak robimy to współcześnie,
• łaziki marsjańskie – poczuj się jak prawdziwy odkrywca kosmosu,
• drony – czyli jak wygląda świat z lotu ptaka,
• gogle VR - zanurz się w wirtualnej rzeczywistości i zaprojektuj swoją przestrzeń,
• zastosowania skanera 3D – czyli stwórz swój własny model z chmury punktów,
• symulatory ruchu osób starszych i o ograniczonej mobilności,
• gra o przestrzeń – interaktywna makieta pozwalająca decydować o tym, jak zmieni się nasze miasto,
• mobilne studio fotograficzne – możliwość udziału w profesjonalnej sesji zdjęciowej,
• stoiska kół naukowych: Koła Naukowego Gospodarki Przestrzennej PW, Koła Naukowego „Wektor”, Stowarzyszenia Studentów "Geoida" oraz Klubu Filmowo-Fotograficznego "Focus",
• stoisko informacyjno-rekrutacyjne Wydziału Geodezji i Kartografii.

Równolegle do pokazów i wydarzeń w Dużej Auli planujemy zwiedzanie naszych sal laboratoryjnych. Dowiesz się, jak mierzyć przemieszczenia, czym zajmuje się specjalista z zakresu fotogrametrii oraz jakie tajemnice kryją otaczające nas gleby!

Dołącz do nas i odkryj fascynujący świat nauki na Wydziale Geodezji i Kartografii Politechniki Warszawskiej!

W programie seria 4 wykładów, zajęcia interaktywne dla dzieci (7-12 lat) oraz pokazy:

• Pokazy teleskopowe plam na Słońcu
• Pokaz radiowego promieniowania Słońca i płaszczyzny Drogi Mlecznej za pomocą amatorskiego
  radioteleskopu
• Wirtualna rzeczywistość (google VR)
• Prezentacja komputerowa fal grawitacyjnych
• Tellurium

Jak wygląda droga od decyzji o wyjeździe, do pierwszej pracy w Polsce? W tej interaktywnej grze, uczestnicy wcielą się w osoby migrujące do Polski i podejmujące pracę za pośrednictwem platform cyfrowych. Każdy otrzyma profil postaci – z określonym krajem pochodzenia, znajomością języka, sytuacją prawną i zasobami finansowymi – które będą wpływać na przebieg gry.

W kolejnych rundach, uczestnicy przechodzą przez etapy procesu migracyjnego oraz starają się uniknąć pułapek związanych z pracą platformową (np. dostawy jedzenia, przewozy taxi). Decyzje podejmowane na każdym etapie wpływają na dostęp do pracy, stabilność dochodów oraz codzienne warunki życia.

Centralnym elementem gry jest symulacja działania platformy: uczestnicy otrzymują zlecenia, doświadczają zmiennych stawek, systemów ocen, czasu oczekiwania bez wynagrodzenia oraz nieprzewidywalnych zmian „algorytmu”. W trakcie gry ujawniają się nierówności wynikające m.in. z barier językowych, niepewnego statusu pobytowego czy ograniczonego dostępu do informacji.

Po części symulacyjnej, zaplanowana jest wspólna rozmowa, w której uczestnicy podzielą się swoimi doświadczeniami z gry i porównają strategie radzenia sobie w trudnych warunkach. Warsztat opiera się na aktualnych badaniach dotyczących migracji i pracy platformowej w Polsce i pozwala lepiej zrozumieć codzienność osób pracujących w tym sektorze.

Spotkanie ma charakter angażujący i nie wymaga wcześniejszej wiedzy – zapraszamy wszystkich zainteresowanych współczesnymi przemianami rynku pracy i doświadczeniami migracyjnymi.

Przedsięwzięcie w ramach grantu Narodowego Centrum Nauki „Preludium Bis” nr 2023/50/O/HS6/00090

Na spotkaniu “Proste roje autonomicznych dronów w symulacji i w praktyce” prezentowany będzie symulator roju dronów oraz rzeczywiste małe drony z prostymi algorytmami sterowania. 

W ramach prezentacji symulatora można m. in. zobaczyć przygotowane środowiska, w których drony uczą się wykonywać zadania (np. omijanie przeszkód, lot za poruszającym się
punktem, przenoszenie obiektów), zapoznać się z edytorem scen i scenariuszy pozwalającym na realizację własnych środowisk testowych, a także porozmawiać o potencjalnych metodach sterowania dronem czy ich rojem i zastosowaniach takich metod w praktycznych zadaniach.

Podczas spotkania zaplanowane są także pokazy rzeczywistych dronów realizujących określone zadania z wykorzystaniem prostych metod sterowania.

Odwiedzający hangar lotniczy Wydziału MEiL PW będziecie mogli wziąć udział w warsztatach budowy latającego modelu szybowca PW-5 Smyk.

Warsztaty polegają na samodzielnym złożeniu na miejscu modelu szybowca PW-5 Smyk z pianki depron. Po pomyślnym oblocie modelu wydawany będzie imienny certyfikat uczestnictwa w warsztatach, który zawiera opis i historię powstania szybowca.

Uczestnicy budują swoje modele w miejscu, gdzie powstał szybowiec PW-5 Smyk, zwycięzca konkursu Międzynarodowej Federacji Lotniczej na szybowiec klasy światowej.

Stoisko prezentuje w formie zagadek logicznych, kolorowanek i zabaw ruchowych całkiem poważne zagadnienia matematyczne.

Na stoisku Koła Naukowego Optometrii i Optyki Okularowej RETINA osoby odwiedzające będą miały możliwość udziału w przesiewowym badaniu wzroku.  Badanie będzie prowadzone na autorefraktometrze oraz z wykorzystaniem tablicy do optotypów.

Zapraszamy do zwiedzania stanowisk i przyrządów pomiarowych w laboratorium mechaniki płynów w Instytucie Geofizyki Wydziału Fizyki UW. Prowadzimy w nim pomiary przepływu powietrza w warunkach zbliżonych do tych, jakie występują w prawdziwych chmurach. Stosujemy techniki oświetlania laserowego, obrazowania przepływów i analizy obrazów.
W trakcie zajęć przeprowadzony zostanie pokaz działania komory chmurowej, czyli wytwarzania chmury w warunkach laboratoryjnych. Zaprezentujemy również doświadczenie ze zbiornikiem na obracającym się stole, aby zobrazować jak na przepływ działa siła Coriolisa. 

Wyjazd do astronomicznej stacji obserwacyjnej w Ostrowiku pod Warszawą. Na miejscu będzie można wziąć udział w wycieczce po Układzie Słonecznym, zobaczyć teleskop, posłuchać wykładów na tematy astronomiczne. Nastepnie planowane są pokazy nieba i ognisko.

Na tym stanowisku uczestnicy będą mogli odkryć tajemnice skrywane przez… światło! Dzięki spektakularnemu zjawisku barber pole effect przekonają się, jak cukier tworzy spiralną tęczę, a interaktywne eksperymenty ze spektroskopem pozwolą łatwiej zrozumieć zjawisko dyfrakcji. Dodatkowo na stanowisku uczestnicy zobaczą światłowód wykonany z jadalnej galaretki oraz dowiedzą się jak za pomocą fluorescencji sprawdzić jakość toniku.

To świetna okazja by poznać optykę i fotonikę w praktycznym i ciekawym wydaniu.

Dzieci dowiedzą się o ”dobrych” i „złych” mikrobach w żywności, o ich wpływie na zdrowie małego człowieka. Poznają produkty, w których mogą je spotkać. Zobaczą bakterie pod mikroskopem i na zdjęciach. Będą też rozwiązywać tematyczne konkursy i krzyżówki.

Burzymy mit, że AI odbierze pracę tłumaczom i że tłumacze wyginą. To człowiek nadal zatwierdza i odpowiada za przygotowany tekst, a co za tym idzie - problemem jest odpowiedzialność za to, czego nie widać gołym okiem: znaczenie, bezpieczeństwo danych, zgodność tekstu z wymogami prawnymi, kulturowymi i oczekiwaniami klienta.

Jednocześnie AI zmienia sposób tłumaczenia, a siłą nowoczesnego tłumacza (inaczej: redaktora jakości translatorycznej) jest połączenie znajomości języka z wiedzą ekspercką, intuicją językową, znajomością kultury źródłowej i docelowej (kultury korporacyjnej, kultury organizacji, znajomość tekstów kultury: literatury, gier, filmów, seriali czy happeningów i trwałych memów). 

Podczas wykładu pokażemy także wybrane przykłady odpowiedzi chatbotów i analizę ich działania, pokazując zarówno ich dobre, jak i złe strony (na obecnym etapie rozwoju).