Mówimy po turecku
Lekcja przeznaczona jest dla osób nieznających języka tureckiego. Na wstępie zostanie przedstawiona krótka historia języka tureckiego używanego w Turcji na tle innych języków tureckich (turkijskich). Język turecki używany w Republice Tureckiej należy do oguzyjskiej grupy języków tureckich. Wraz z migracją Turków na obecnie zamieszkiwanym przez nich terenem Azji Mniejszej i części Półwyspu Bałkańskiego ulegał wielu modyfikacjom. Wraz z przyjęciem przez Turków islamu zapisywany był alfabetem arabskim. Od roku 1928 Turcy posługują się alfabetem łacińskim dostosowanym do wymowy tureckich samogłosek i spółgłosek.
Następnie omówienie struktury języka tureckiego i jego cech charakterystycznych. Język turecki jest językiem aglutynacyjnym, czyli opiera się na przyłączaniu końcówek do rdzenia. W języku tym występują zarówno sufiksy słowotwórcze, deklinacyjne, jak i koniugacyjne. W języku tym nie ma gramatycznej kategorii rodzaju. Istnieją konstrukcje wyrażające posiadanie będące odpowiednikiem polskiego ‘mieć’, np. ‘mam kota’ – ‘mój kot istnieje’, dlatego też najważniejszą konstrukcją w języku tureckim jest posesywność wyrażana przez końcówki dzierżawcze.
Podstawową częścią zajęć będzie prezentacja alfabetu, nauka przedstawiania się, powitania o różnej porze dnia, pożegnania, pytania o imię, narodowość, wiek, rodzeństwo. Tym samym zostaną przedstawione liczebniki, nazwy kilku krajów i języków, jakie w danych państwach są używane.
Na zakończenie podane zostaną podstawowe zwroty grzecznościowe, zarówno te, z jakimi mamy do czynienia w języku polskim, jak i te, które charakterystyczne są dla języka tureckiego, a których użycie wymagane jest przez turecki savoir vivre.
