Portret to nie tylko podobizna – o czym mówiły i do czego służyły dawne wizerunki

Współczesna łatwość w utrwalaniu cudzej bądź własnej podobizny powoduje, że zapominamy jak czaso- i kosztochłonnym procesem, dostępnym niewielu, było niegdyś wykonanie portretu. Najczęściej w ciągu życia sporządzano jeden wizerunek, który miał za zadanie nie tylko utrwalić rysy twarzy, ale przede wszystkim opowiedzieć o statusie materialnym, pozycji społecznej oraz dokonaniach portretowanego. Przekazaniu tych treści służył uporządkowany język znaków, w ramach którego każdy gesty portretowanego, jego strój i otaczające go przedmioty miały przemyślane miejsce i konkretne znaczenie.

Na przykładzie malarskich, rzeźbiarskich i graficznych portretów pochodzących z XVI-XIX w. uczestnicy zajęć dowiedzą się m.in. jaką wymowę miało różne ułożenie rąk, z jakimi zwierzętami portretowano się najchętniej, czym wyróżniały się wizerunki dzieci oraz do czego odwoływały się najczęstsze męskie i kobiece atrybuty.