Taśmy, projekcje, partytury – eksperymenty z ruchomym obrazem w kręgach Fluxusu

Neoawangardowa sieć Fluxusu to jedno z najciekawszych zjawisk w kulturze powojennej - heterogeniczne środowisko kompozytorów, poetów, performerów, plastyków, teoretyków, ekscentryków, z którym współpracowało w latach 60. i 70. kilkaset osób z całego świata. Części z nich przydarzyła się nawet sława (np. Yoko Ono, Joseph Beuys, Nam June Paik).

Fluxusowcy działali na gruncie wszystkich sztuk, przyczyniając się też do powstania i rozwoju kilku kolejnych (m.in. happeningu, performansu, sztuki wideo). Eksperymentowali również z filmem, badając jego materialność oraz performatywność. Historia filmu w środowisku Fluxusu to historia prób przemyślenia czym może być kino wraz z przemianami sztuki, estetyki oraz technologii w latach powojennych.